Ferðabar

Ferðabar
(Lag / texti: Spilverk þjóðanna)

Ég hangi heima
og læt mig dreyma
um ferðabar,
drossíu og far
með Smyrli.

Um hús á hjólum
í Vatnsdalshólum,
væna jörð
en samt er það nú svo
að þó ég þjarki‘ og þræli
ég ekkert fæ
og þó ég púli‘ og pæli,
einn ég ræ.

Í Barcelona,
Sjöfn og Jóna
sviku mig
með Casanova‘ á dyr
þær ruku.

En ég bíð og vona
að einhver fögur
diska dís vilji eiga mig
en þó ég þjarki og þræli
ég engri næ
og þó ég púli og pæli
einn ég ræ.

Dægurlagatextarnir
þeir fjalla gjarnan um
hve auðvelt er að ná sér í konu,
þú ferð bara á ball,
úllen dúllen doff…
… á Spáni.

Hvernig fór um sjóferð þá,
tókst söguhetjunni konu að fá?
Reyndar gerði hann það,
hún var fjórum árum yngri og hann gerði soldið meir,
meira að segja bæði þetta og hitt.
Alveg satt,
hreina satt.

Seinna fæddist þeim einn
státinn sporðdrekasveinn,
viltu vita meir?
Jú þau leigðu í blokk,
fengu grafík og pott
í brúðargjöf og unnu eins og brjáluð fyrir víxlunum.
Þau fengu varla sofið fyrir gjalddögum,
það borgar sig að byggja
þó að stressið sé að taka þig á taugum.

Tékkar og víxlar,
tékkar og víxlar,
tékkar og víxlar.
Skattar og skuldir,
skattar og skuldir
og algengar duldir.

[af plötunni Spilverk þjóðanna – Sturla]