Lilja Laufey

Lilja Laufey
(Lag / texti: Grýlurnar / Lilja Rún Pálmadóttir)

Lilja Laufey Þórisdóttir
var lengur úti’ en lofað var (wö-hö).
Hún hélt niðri’ í sér andanum
og læddist inn í herbergi.
En mamma hennar heyrði það
og mætti strax með ræðuna.
Lilja Laufey dauðhrædd var
en varaðist að sýna það.

Svei – svei
manstu hvað við ræddum um?
Ég vil bara’ ekki heyra svona sögur
og klukkan hún er langt gengin í fjögur.

Lilja Laufey vissi það
að vonlaust var að verja sig (geggjað)
því mamma hennar alltaf hélt
það versta sem að verið gat.
Á strákastandi úti’ í bæ (foreldrar)
hún skammaryrðin á sig fær,
Lilja Laufey dauðhrædd var
en varaðist að sýna það.

Uss – manstu hvað við ræddum um,
ég vil bara’ ekki heyra svona sögur
og klukkan hún er langt gengin í fjögur.

Svei, barn
þú skalt skammast þín
að láta mig vaka svona lengi
af áhyggjum hef ég fengið strengi.

Lilja Laufey löngu er
orðin leið á nöldrinu.
Hún skilur ekki tilganginn
og getur ekki skammast sín.
Hún kannast heldur ekkert við
allt það sem rætt var um.
Henni bara sárnaði
og hugsaði með sjálfri sér.

Ég er orðin fjórtán ára.
Mér finnst ég orðin nógu þroskuð
Mér finnst ég orðin nógu þroskuð.

[af plötunni Grýlurnar – Mávastellið]