Svefninn laðar

Svefninn laðar
(Lag / texti: Jón Ólafsson / Björn Jr. Friðbjörnsson og Daníel Á. Haraldsson)

Svefninn laðar, líður hjá mér
lífið sem ég lifað hef,
Fólk og furðuverur.
Hugann baðar, andann hvílir,
lokbrám mínum læsi um,
vakna endurnærður.

Það er sumt sem maður saknar
vöku megin við.
Leggst út af, á mér slökknar,
svíf um önnu svið.
Í svefnrofanum finn ég,
sofa lengur vil
því ég veit að ef ég vakna upp
finn ég aftur til.

Svefninn langi laðar til sín
lokakafla, æviskeið,
hinsta andardráttinn.
Andinn yfirgefur húsið,
hefur sig til himna,
við hliðið bíður drottinn.

Það er sumt sem maður saknar
vöku megin við.
Leggst út af, á mér slökknar,
svíf um önnu svið.
Í svefnrofanum finn ég,
sofa lengur vil,
þegar svefn minn verður eilífur
finn ég aldrei aftur til.

[af plötunni Nýdönsk – Deluxe]