Valdi skafari

Valdi skafari
(Lag / texti: Sigurður Bjóla og Valgeir Guðjónsson)

Valdi er í heflinum,
úlpunni og treflinum,
ekki beint í skýjunum
yfir takinu í bakinu.
Krossbölvar í takt
við Gibb-bræðurna í gufuradíóinu.

Hann hlustar grannt á Ellington
og ódýrt hafrakex í KRON,
svo kemur Egill Ólafsson
með Sæmund gamla Klemenzson,
slekkur strax á Bach
því Valda leiðist klassík nema Mendelsohn.

Einn er flugmaður, annar kafari,
þriðji læknir, fjórði grafari,
fimmti þráir frið, sá sjötti havari
en Þorvaldur er skafari.

Tölvuúrið stingur við,
tíminn girðir niðrum sig,
ósköp hægt og sígandi
einkum fyrir hádegi,
hann kemur loksins heim,
gleypir í sig fars og fullt af búðingi.

Valdi kveikti sér á kassanum
og líka í gamla pípustertinum,
sofnaði eins og afi sinn í sófanum
og dreymdi að hann væri í heflinum.

[af plötunni Spilverk þjóðanna – Bráðabirgðabúgí]