Skynjun
(Lag og ljóð Björn Jörundur Friðbjörnsson)

Hölluðum hurðum er best að loka.
Þó veggirnir hafi ekki eyru
eru eyru á bak við.
Þau heyra þig hvísla og klappa af kæti,
greina jafnvel aldur þinn af hljómfalli.

Þú getur heyrt fyrir horn
í því sem er fjarri,
hlustað á tónlist og samtöl við aðra.
En ég get séð hendur sem handleika fiðlur
og hljómsveitarstjóra sem telur í.

Halla undir flatt,
horfi lóðréttum augum á
fingurna strjúkast við streng.
Tónarnir nálgast,
hlustirnar taka við.
Skynjunin er ekki lengur mín.

Hlusta á fiðlurnar byrja með léttum dansi,
litla tromma tifar, túbur leysa vind.
Þrumandi bassar og tónlistin hækkar,
breytist í orrustugný, hámarkinu er náð.

Hljómurinn fellur,
hlusta láréttum eyrum á
fingurna  sleppa sínum streng.
Tónarnir deyja,
sjónin tekur við.
Skynjunin er ekki lengur mín.

[af plötunni Nýdönsk – Regnbogaland]