Einu sinni var

Einu sinni var
Lag / texti: Svavar Benediktsson / Kristján frá Djúpalæk)

Svo skotinn sem hann afi var í ömmu
var ekki margt um fjas og sundurgerð.
Hann sendi henni bónorðsbréf í pósti
og bað um heiðrað svar með næstu ferð.
Hann sagðist hafa átján ær í kvíum
og Árni hefði byggt sér hálfa Skor.
Og félli hennar fróma svar að vonum,
þá færu þau að búa næsta vor.

Og svarið kom, hún sagði hafa borið
hans seðil undir mömmu og pabba sinn.
Þau álitu hann efni gott í bónda
þó ekki væri mikill bústofninn.
Þau kvæðu hana kostum góðum búna,
og kunna að elda mat og saum lín.
Hún sagði ekki neitt í eigin nafni,
en neðan undir bréfin stóð: Þín.

Þau giftu sig á sumardaginn fyrsta,
og sama vorið fluttu þau að Skor.
Þau lifðu vel og áttu börn og buru,
því bæði höfðu vilja, kjark og þor.
Og hefði afi ekki skrifað bréfið
og amma svarað draumi hans í vil,
og reynst svo bæði vaxin hverjum vanda,
ég væri sennilega ekki til.

[af plötunni Vilhjálmur Vilhjálmsson – Með sínu nefi]