Vorið kom

Vorið kom
(Lag / texti: Birgir Helgason / Kristján frá Djúpalæk)

Vorið kom á vængjum ljósum,
veg minn stráð hvítum rósum,
þíddi brjóstsins þunga trega,
þrár mér aftur gaf.
Vakti gleði fræ, sem falið
feigðarskugga var og kalið svaf.

Og það söng í sefi og runna
söngva þá, sem hjörtun unna.
Barnsins augu, bóndans varir,
blessa slíkan gest.
Allt þau líta aftur vaknað,
er þau höfðu þráð og saknað mest.

Þá tók fljótsins foss að duna,
fanga stallsins lausn að gruna.
Gróðurmoldin undan ísum,
ilmi þrungin var.
Skýin sigldu seglum þöndum.
Silfurbárur upp að ströndum bar.

Þá  til starfs með þreki nýju
þjóðin gekk í skapi hlýju.
Risti plógur rakan svörðinn.
Rann á hafið skeið.
Haltir villtu nýja eygðu leið.

Nóttin bak við leiti læddist.
Loðinn hreiðurbúi fæddist.
Lítið brölti í laut á fætur
lamb með hrokkinn feld.
Ástin snart hin ungu hjörtu.
Urðu hláturmild hin björtu kveld.

Vorið kom um vegu bjarta,
vakti mínu dapra hjarta
von, sem húm og hríðarbyljir
höfðu lagt í bann.
Köld mín hyggja varð með vetri.
Vorið gerði úr mér betri mann.

[m.a. á plötunni Í kvöldró – ýmsir]