Hippinn

Hippinn
(Lag / texti: Bjartmar Guðlaugsson)

Þau byrjuðu saman í gagnfræðaskóla,
hann var hippi en hún var smart.
Þau faðmleiddust alsæl um hæðir og hóla,
þau skynjuðu lífið og skildu svo margt.
Vietnam bramboltið málaði allt svart,
lífið í heiminum var helvíti hart
en þau vildu rómaninn endurvekja á ný.

Hann hafnaði öllum veraldar gæðum,
stórveldin þoldi‘ ekki, kúgun og stríð.
Sem hugsuður fletti hann marxískum fræðum,
hún horfði‘ á hann lotningarfull og svo blíð,
hann utan við kerfið reykti sitt gras,
þoldi‘ ekki sundrungu, þoldi‘ ekki þras,
hann kommúnu stofnaði. Allt fyrir komandi tíð.

Nú er hann orðinn kótilettukall,
nú er hann orðinn kótilettukall,
nú er hann orðinn meiri háttar kótilettukall.

Þau svifu um loftið á skræpóttur skýi,
skreyttu sig blómum og boðuðu frið.
Blótuðu ofbeldi byssum og blýi,
og gáfu‘ öllu lífi á jörðinni grið.
Svo skyldi það verða um ókomin ár,
ást fyrir alla og óskorið hár,
í trú, von og kærleik þau tömdu sér indverskan sið.

Nú dettur hann í það tvisvar á ári
dreymandi starir þá glasbotninn í.
Svo ruglar hann sínu vel snyrta hári,
í huganum gerist hann hippi á ný.
Hann átti þó hugsjón, hann átti þó draum
en síðan kom staðreyndin helvíti aum,
og brauðstritið ruglaði‘ ann flippaðan kollinum í.

Nú er hann orðinn kótilettukall…

Þau byrjuðu saman í gagnfræðaskóla,
hann var hippi en hún var smart.
Þau faðmleiddust alsæl um hæðir og hóla,
þau skynjuðu lífið og skildu svo margt.
Vietnam bramboltið málaði allt svart,
lífið í heiminum var helvíti har
en þau vildu rómaninn endurvekja á ný.

[af plötunni Bjartmar Guðlaugsson – Ef ég mætti ráða]

Auglýsingar