Um ástir og örlög Eyjólfs bónda I: heiman

Um ástir og örlög Eyjólfs bónda I: heiman
(Lag / texti: Magnús Þór Jónsson [Megas])
 
Dag einn þegar allt er með felldu í afdalnum
býst Eyjólfur bóndi að huga að sækúm í hafinu
með herðakistil og klumbufót sinn þjóðkunnan
klöngrast hann leið sína hnjótandi í skósíðu trafinu.

Ekki hefur Eyjólfur lengi dorgað
þegar einhyrningur kynja og kostagripur
með gullbúinn söðul glitrandi silfurmél
gneggjar og frísar í fjallsrót svo fimur og lipur.

Eyjólfur bóndi hlýðir kalli klársins,
kýr úr sjó víkja úr huga nokkra hríð,
staulast í átt til dýrsins grandvar og gætinn,
grunar margt sitt og læðist á sveit upp í hlíð.

Einhyrndur jórinn lætur sér fátt um finnast,
fretar hátt, þekkir bóndans græðgi stóra,
bíður með stolti hins bragðvísa furðudýrs
búra sem nálægist kominn á fætur fjóra.

Fágæt skepnan skimar líkt og dreymin
skásettum augum í kringum sig kankvíslega,
bóndi hyggst grípa í fax en finnur ekki,
fákur er horfinn á veg allra vega.

Rís upp Eyjólfur einhyrningur er braut
óborin von í brjósti dauðanum deyr
röltir niður brattann til beljandi hafsins
bíður eilífð en sækýr eru ei meir.

Gengur til náða nákaldur, sefur óvært,
nöturlegir draumar sækja hann heim,
þramma óravegu yfir sjöfjöll og sjöhöf
í sífelldri leitinni að furðudýrum tveim.

Ókátur bóndi en árrisull að venju,
í öfugum sokknum spýtir mórauðu, hlær,
mígur í hlaði til veðurs á tíkartrýni,
tárum boga sem glitrar í lofti skær.

Dagur er risinn, rauðir draumar bláir
riða til falls fyrir gný hins hraðfleyga hana,
mál er að linni óræðum ógnum sólar
sem áttavilltum vindum fláræður beiskan bana.

Gnæfir tundur slútir yfir útihús,
alda hafsins brotnar á bæjarvegg,
hvort er oss vært í votri gröf eða kaldri
eða veðrum skekinni og grýttri við fjallsins egg?

Þagnar bóndi þögul tík og sólin,
þögn ríkir einráð yfir landi og sjó,
grípur þá staf og staulast niður veginn,
stefnir í allar áttir og enga þó.

Í sturlunarmóðu hverfa fjöll og firð,
fetar sig naumlega bóndi á marflatri sléttu,
hnýtur rís á fætur fúna af elli
finnur sér enga leið að ganga með réttu.

Nóttin hnígur björt og bleikra ljós
en blátt mun og daga liljumyrkrið ríkja
veglaus slétta teygir sig ókunnar áttir,
Eyjólfur fetar sig aldrei að eigi víkja.

Velkominn Eyjólfur, Óðinn fagnar gramur,
andskeyttar kenndir stríða um völd í hug,
vel mætt Eyjólfur eigi er til þaulsetu boðið,
etjum saman nú kappi voru og dug.

Kvöldar, haustar, dagar dimmra nátta,
dúsir í fagnaðarhlekkjum dýflissuglaum,
Óðinn bóndi og bíður lúðurhljómsins,
Biblíufélagið gefur honum gaum.

[af plötunni Megas – Megas]