Hagavagninn

Hagavagninn
(Lag / texti: Jónas Jónasson / Ragnar Jóhannsson)

Stúlkan mín á heima vestur í Högum, hún er í búð við Laugaveg.
Miðdepill í ótal ástarsögum, enginn veit það betur en ég.
Babydoll hún selur og nælonsokka og sjálf um nætur klæðist því.
Í rauðu hári hefur hún hvíta lokka, hún er sæt í bikini.

Mig dreymir hennar fríða yndisþokka þegar ég er háttaður,
hún er óræð eins og myndirnar á Mokka svo maður verður gáttaður.
Með fagursveigða vör sem venusboga og vöxturinn svona la, la, la.
Sem götuvitar grænu augun loga og göngulagið cha, cha, cha.

Og næfurþunnum náttkjólum hún klæðist svo næstum sést þar allt í gegn.
Til hennar hverja nóttu hugur læðist því einlífið er mér um megn.
Með henni er ég alltaf einhvern veginn óstyrkur og skortir magn.
Hana sæll ég leiði Laugaveginn, við laumumst inn í Hagavagn.

Ég stundum fæ að faðma hana‘ á kvöldin uns fer hún í sitt Babydoll.
En samt til þess að sefa ástareldinn ég syng við hana‘ í dúr og moll.
Og þótt mig stundum langi að vera lengur slíkt leyfist ekki‘ að tala um.
Hún segir alltaf: „Ertu vitlaus drengur? Þú ert að missa‘ af vagninum“.

Með Hagavagni held ég burtu síðan, já held þá í mitt kalda ból.
Mig dreymir hennar yndisþokka þíðan og þennan gegnumsæja kjól.
En sú er von að seinna þetta breytist við Babydoll og brúðkaupskoss.
Þá um nótt hjá henni að vera veitist og vagninn ekkert hrellir oss.

[m.a. á plötunni Magnús og Þorgeir – Út um hvippinn og hvappinn]