Járnkarlinn

Járnkarlinn
(Lag / texti: Bjartmar Guðlaugsson)

Ég þekkti eitt sinn drengstaula sem fölur var og fár,
með reytt og úfið hár, svo skyndibitablár.
Ég sá oft þennan strákaula hann gugginn var og grár.
Hann vældi þó að aldrei kæmu tár.

Hann vildi aldrei borða neitt sem kraftinn gefið gat,
hann bara sat og sat og gaf í fæðu frat.
En mamma hans og pabbi pældu allar leiðir út
en dýrið setti upp vandlætingarstút.

Þá vítamín amma honum kraftinn allan gaf.
Hún dældi honum ofan í hann þegar hann svaf.
Stafrófinu af vítamínum fékk hún í hann blekkt
með smurolíukönnu og stórri trekt.

Hann er eins og klettur, það heyrist doj, oj, oj, oj, oj
þegar hann dettur þá heyrist doj, oj, oj, oj, oj.
Hann heitir Árni og segir doj, oj, oj, oj, oj,
hann er úr járni því heyrist doj-oj-oj-oj-oj.

Og amma hans með blindu auga bissnessljósið sá,
gull á fingri og tá, sú gamla fór að spá
að markaðssetja gemlinginn til gróða yrði gott
og Íslands besta landkynningarplott.

Nú æðir hann um heimsbyggðina í hasarfullum leik,
umbinn amma er hvergi smeyk, hann lemur alla í steik.
Sem andlit okkar út á við hann talar skýrt og hátt,
hann gæti leikið He-man voða grátt.

Já vítamín amma honum hormónana gaf,
hún dældi þeim ofan í hann þegar hann svaf.
Stafrófinu af bætiefnum fékk hún í hann blekkt
með smurolíukönnu og stórri trekt.

Hann er eins og uxi, það heyrist doj, oj, oj, oj, oj
þegar hann er hugsi, þá heyrist doj, oj, oj, oj, oj.
Hann heitir Árni og segir doj, oj, oj, oj, oj,
hann er úr járni því heyrist doj, oj, oj, oj, oj.

En vítamín amma honum bætiefnin gaf,
hún dældi þeim ofan í hann þegar hann svaf.
Með bílhlössum af próteinfæðu fékk hún í hann blekkt
með fægiskóflu og risastórri trekt.

Hann er eins og klettur, það heyrist doj, oj, oj, oj, oj
þegar hann dettur þá heyrist doj, oj, oj, oj, oj.
Hann heitir Árni og segir doj, oj, oj, oj, oj,
hann er úr járni því heyrist doj-oj-oj-oj-oj.

[m.a. á plötunni Bjartmar Guðlaugsson – Í fylgd með fullorðnum]