Malakoff
(Lag / texti: þjóðlag / Björn M. Ólsen)

Þó deyi aðrir dánumenn,
loff, Malakoff,
hann Þórður gamli þraukar enn.

viðlag
Loff, Malakoff, Mala, lifir enn hann Malakoff
þótt læknar vilji flensa‘ í Malakoff, koff, koff,
þá lifir Malakoff, þá lifir Malakoff.

Hann drekkur alltaf eins og svín,
loff, Malakoff,
og aldrei nema brennivín.

viðlag

Það segja menn einn sunnudag,
loff, Malakoff,
að Þórður fullur fengi slag.

viðlag

Hans lát barst út um allan bæ,
loff, Malakoff,
og læknar sögðu hæ hæ hæ.

viðlag

Þeir vildu fá að flá hans lík,
loff, Malakoff,
því engin þeim er unun slík.

viðlag

Þeir fóru að brýna busana,
loff, Malakoff,
og biðu upp á spítala.

viðlag

Einn af þeim fór út í bæ,
loff, Malakoff,
að fá menn til að flytja hræ.

viðlag

Hann gekk í búð að gömlum sið,
loff, Malakoff,
þar hímdu dónar diskinn við.

viðlag

Þar laut einn fram á búðarborð,
loff, Malakoff,
og mælti af vörum ekki orð.

viðlag

Að honum læknir gengur greitt,
loff, Malakoff,
og leggur hönd á bakið breitt.

viðlag

„Hann Þórður er dauður, það fór vel”,
loff, Malakoff,
„við kryfjum hann, þann húðarsel”.

viðlag

„Ég góða borgun bítala”,
loff, Malakoff,
„ef berðu líkið á spítala”.

viðlag

En dóninn leit á læknirinn,
loff, Malakoff,
og það var þá einmitt hann Þórður minn.

viðlag

„Ég sjálfur á mitt eigið lík”,
loff, Malakoff,
„og síst er ég þín senditík”.

viðlag

Til höggs hann reiddi og hélt um stút,
loff, Malakoff,
en læknir sneyptur labbaði út.

viðlag

Af þessu læknir læra má,
loff, Malakoff,
að kryfja aldrei kvikan ná.

viðlag

Og brýndu‘ ei fyrri busann þinn,
loff, Malakoff,
en lík er komið í líkhús inn.

viðlag

[m.a. á plötunni Söngkvartettar – ýmsir]