Róninn

Róninn
(Lag / texti: Magnús Eiríksson)

Undir gömlum árabát
er næturstaður manns.
Kassi merktur Tuborg öli
er eina mublan hans.
Hann stundar ekki vinnu,
bara betlar lítið eitt,
í bláleitt glas af kogara
er hverri krónu eytt.

Fátt eitt skiptir máli
utan þetta eitt.
Allt sem heitir alkóhól
er betra en ekki neitt.
Fólki sem finnst hann
vera róni og flökkudýr
er líka fjarlægt bálið
sem í brennivíni býr.

Hann átti eitt sinn fjölskyldu,
Já, bæði bíl og hús.
Bakkus tók það frá honum,
nú eru þeir tveir dús.
Og fólki er svo sem sama
þó að róni spræni í brók
en stolt hans var það fyrsta
sem hann Bakkus gamli tók.

Þó er það svo afstætt
hver er aumingi og svín,
á dómsins æðsta degi
drekkur róninn máske vín
við háborðið með Pétri
og himnafeðgunum.
Í hlýju forar hlandi
úr róna buxunum.

[m.a. á plötunni Magnús Eiríksson – Braggablús]