Ófelía

Ófelía
(Lag / texti: Magnús Þór Jónsson [Megas])

Ófelía er ung og settleg mey
sem á í vændum nótt með prinsi Dana
og Hamlet en það er heitið sem hann ber,
er á hjólum allur hann elskar og tilbiður hana.

Þá finnur  hann uppá furðulegum hrekk,
flissar hátt, læst vera af vitinu skroppinn
og Ófelía er óhress nokkra hríð,
hún eigrar um föl með borðdúk vafinn um kroppinn.

Loks tekur hún strikið nötrandi í nepjunni og ein
niður á bakka og út í ána hún stekkur
og berst með straumnum horfandi í himininn
og hugsandi: flýtur á meðan að ekki sekkur.

Ófelía úr býtum brúðarsæng
barstu hyldjúpa helkalda gröf
og Ófelía ég ætla að gefa þér
ólisbos úr plasti í brúðargjöf.

Því þú ert plastkona, plastlíf þitt rís og það hnígur
og plastlíkami þinn til reiðu er plastmönnum búinn
og plastgleði þín og plastsorg þér raunveruleg
en plastveröld þín hún er allri fullnægju rúin.

Og Ófelía er ung og settleg mey,
hún á í vændun nótt með prinsi Dana
og Hamlet en það er heitið sem hann ber,
er á hjólum allur hann elskar og tilbiður hana.

[af plötunni Megas – Megas]