Spegillinn í bréfinu

Spegillinn í bréfinu
(Lag / texti: Bubbi Morthens)

Ég þekkti mann með þunna skel,
hann segist þekkja þig svo vel.
Eitt sinn bauðstu honum faðminn,
hann valdi nóttina fram yfir daginn.
Erfitt er að elska hann,
leitandi aldrei fann
við olíuljós – gráan reyk,
fróun í þeim göfuga leik.
Setti líf sitt að veði
með snjóinn upp að öxlum.

Þú sérð hann standa, horfa á
með sígarettu, augun blá.
Með brotnar brýr að baki sér,
finnur ekkert lengur hér
nema hryggð í nýjum degi
sama hvað þú segir.
Hann stígur inn í skuggann,
ekki lengur hægt að hugga hann.
Þú sérð þar sem hann stendur
með snjóinn upp að öxlum.

Þú hatar að sjá þreyttan mann,
samt þig langar að kyssa hann.
Tárin niður kinnarnar,
blóðið þýtur um æðarnar.
Hann situr við borðið, lotinn í herðum,
minningar úr löngum ferðum.
Talar sjálfan sig í svefn,
á speglinum kemst enginn í gegn
með snjóinn upp að öxlum.

Býðurðu honum að ganga inn,
strýkurðu burtu tár af kinn.
Býrð um rúmið föl á vanga,
– í stoltinu reyndar hann samt að hanga.
Þú hvíslar: Dyrnar eru opnar hér,
ást mín fylgir alltaf þér.
Um stund þau stara á þig tryllt,
augun sem síðan lokast stillt
og þú grefur snjóinn burt frá hans öxlum.

[af plötunni Bubbi Morthens – Kona]