Systir minna auðmýktu bræðra

Systir minna auðmýktu bræðra
(Lag / texti: Bubbi Morthens)

Ég gekk inn á stað
sem var fullur af fólki,
horfði á andlit sem runnu í eitt.
Skynjun mín var sterkari
en allur sá ótti
sem fær flesta
til að gera ekki neitt.

Nóttin fór í það
að við lékum okkur að orðum
sem urðu lifandi er sögð voru rétt.
Sum þurftu hjálp
en við sátum – horfðum,
spurðum aldrei: hvað er rangt,
hvað er rétt?

Systir minna auðmýktu bræðra,
opnaðu hlið þitt í nótt.
Systir minna auðmýktu bræðra,
opnaðu faðm þinn í nótt.

Ég spurði hana hvort hún
væri hin eilífa æska
sem allir blindir leituðu að.
Hvort hún vissi
hvar örlög mín væri að finna
því fortíðina burtu ég gaf.

Hún brosti
og augun urðu dimm og þung.
Sagði: Ljúfurinn, ég er örlög þín.
Nóttin mun þrá æskuna meðan
æskan verður ung.
En þú ert dæmdur til að vera
skugginn minn.

Systir minna auðmýktu bræðra,
opnaðu faðm þinn í nótt.
Systir minna auðmýktu bræðra,
opnaðu hlið þín í nótt.

[af plötunni Bubbi Morthens – Kona]