Hríseyjar-Marta

Hríseyjar-Marta
(Lag / texti: erlent lag / Jónas Árnason)
 
Hún Hríseyjar-Marta
með hárið sitt svarta
var fræg fyrir kátínu forðum á síld
og það hressti okkur alla
að heyra hana kalla:
Hæ tunnu, hæ tunnu,
hæ salt, meira salt.

Hún Hríseyjar-Marta
aldrei heyrðist hún kvarta
þó hún fengi ekki hænublund nótt eftir nótt,
og það hressti okkur alla
að heyra hana kalla:
Hæ tunnu, hæ tunnu,
hæ salt, meira salt.

Hún Hríseyjar-Marta
með hárið sitt svarta,
hún veiktist af hósta eitt haustið og dó,
og það hryggði okkur alla
er hún hætti að kalla:
Hæ tunnu, hæ tunnu,
hæ salt, meira salt.

En hún Hríseyjar-Marta
með hárið sitt svarta,
hún gat ekki legið í gröfinni kjur,
og það hressti okkur alla
að heyra hana kalla:
Hæ tunnu, hæ tunnu,
hæ salt, meira salt.

[m.a. á plötunni Þrjú á palli – Tekið í blökkina]