Þitt fyrsta bros

Þitt fyrsta bros
(Lag / texti: Gunnar Þórðarson / Ólafur Haukur Símonarson)

Þú kveiktir von um veröld betri,
mín von hún óx með þér.
Og myrkrið svarta vék úr huga mér um stund,
loks fann ég frið með sjálfum mér.

Það er svo undarlegt að elska, að finna aftur til.
Að merkja nýjar kenndir kvikna,
að kunna á því skil
hvernig lífið vex og dafnar í myrkrinu.
Að hugsa um þig
hvern dag, hverja nótt
er skylda sem ber umbunina‘ í sjálfri sér.

Viðlag
Þitt fyrsta bros, þín fyrstu skref, þitt fyrsta orð.
Þín fyrstu tár, þín fyrsta sorg, þín fyrsta hrösun.
Þín fyrsta ást, þinn fyrsti koss, þitt fyrsta ljóð.
Mér finnst þú munir fæða allan heiminn alveg upp á nýtt.

Það er svo undarlegt að elska,
að finna aftur til.
Að merkja nýjar kenndir kvikna,
að kunna á því skil
hvernig lífið vex og dafnar í myrkrinu.
Að hugsa um þig
hvernig dag, hverja nótt
er skylda sem ber umbunina‘ í sjálfri sér.

Viðlag

Viðlag
 
[m.a. á plötunni Gunnar Þórðarson – Himinn og jörð]