Ábyggilega!

Ábyggilega!
(Lag / texti: Guðmundur Jónsson / Stefán Hilmarsson)

Ég veit um konu sem kemur á óvart,
hún er í krabbanum alveg eins og þú.
Hún hefur áhuga á indversku jóga
og öllu því sem lýtur að trú.
Varst’ ekki alltaf að kvarta og kveina.?
-Þú vildir konu með rísandi ljón.
Þið eigið ábyggilega vel saman
og verðið eflaust á endanum hjón.

Nú vek ég athygli þína á einu;
Þú hefur mest alla tíð verið staur.
Þú gætir komist í sjúklegar álnir
og alltaf átt í vasanum aur.
Já, hún á helling af silfri og seðlum
og hefur herbergisþernu og þjón.
Þið eigið ábyggilega vel saman
og verðið eflaust á endanum hjón.

Það er aðeins eitt sem mér láðist að nefna,
-hún hefur útlitið ekki með sér.
Því hún er ófríð og allnokkuð skeggjuð
og ekki öldungis fönguleg ber.
En það er sjálfsagt í stakasta lagi
því að þú sérð varla hálfa sjón.
Þið eigið ábyggilega vel saman
og verðið eflaust á endanum hjón.

[á plötunni Sálin hans Jóns míns – Garg]