Brostið hjarta

Brostið hjarta
(Lag / texti: Guðmundur Jónsson)

Það var svo afstætt að finna til,
því stundum virðist lífið mér í vil.
Í mínum heimi var aðeins eitt,
að hygla mér og mínum yfirleitt.

Á hverju kvöldi á einhverjum bar,
hið ljúfa líf af hörku stundað var.
Forboðnar ástir mig gátu seitt
og þúsund andlit saman runnu í eitt.

viðlag
Ég hef skilið eftir brostið hjarta.
Ég hef skilið eftir opið sár
og ég veit að ég á ekkert eftir
nema sjálfan mig og beyskjutár.
Ég hef vakið hjá þér falskar vonir.
Ég hef brugðist þér á allan hátt.
Það er af sem áður, en ég þráast,
segðu að þú takir mig í sátt.

Tíminn er floginn á annan stað.
Í hita leiksins engan grunar það.
Ég valdi glysið og gerði gott,
lék mér við Kölska fram á rauða nótt.

Endrum og sinnum bráði af mér,
í hugskotum þar birtist mynd af þér.
En ég var fastur í flæktum vef
sem allir aðrir höfðu fyrir séð.

viðlag

Hvers virði er frægðin og heimsins prjál?
Einmana sál hún veslast upp og deyr.

viðlag

[m.a. á plötunni Sálin hans Jóns míns – Garg]