Brosið blíða

Brosið blíða
(Lag / texti: Guðmundur Jónsson / Stefán Hilmarsson og Guðmundur Jónsson)

Dagarnir funi, næturnar frost,
friðurinn enginn, skammhlaup og lost.
Tindrandi augun töfruðu mig.
Tvíræða brosið þitt reið mér á slig.

viðlag
Brosið blíða blekkir ekki lengur,
bak við það er ófögur sál.
Nú er öldin heldur betur önnur
eftir tóma pretti og tál.

Fortíðin geymir silfur og gull.
Greina þó kann ég málma frá ull.
Varinar eldur vættar í ís,
virk´ekki lengur þú óheilladís.

viðlag

Skuggamynd á striga þú
skildir eftir inní mér.
Skuggamynd og ekkert meir.

viðlag

Hey, staldraðu aðeins við, nú er komið að mér
að draga upp þá dökku, ljótu mynd af þér,
þú ert feigðarflan, stundar pretti og klæki,
ekki veit ég var þú þessa illsku sækir.
Ég er særður, ég er tærður
eins og soltinn úlfur, illa vannærður,
það er af sem áður en ég vara þig við
ef ég sé þig aftur mun ég öskra á þig.

viðlag

[á plötunni Sálin hans Jóns míns – Sálin hans Jóns míns]