Dísa

Dísa
Lag / texti: D. Barbour / Skafti Sigþórsson)

Dísa heitir draumlynd mær,
í dalakofa býr.
Hún unir sér í sveitinni
við sínar ær og kýr.
Hún þekkir ekki glaum né glys
né götulífsins spé
og næstum eins og nunna er
þótt nítján ára sé.

viðlag
Ó Dísa, ó Dísa,
ó Dísa í dalakofanum.
Ó Dísa , ó Dísa,
ó Dísa í dalakofanum.

Hún hefur aldrei heyrt um neitt
sem heitið getur ljótt
og heyrist aldrei nefna neitt
sem nú er eftirsótt.
Nælonsokka, silkiföt
og síðra kjóla prjál,
né varalit og vindlinga
og vínsins gullnu skál.

viðlag

Mig dreymir um þig Dísa mín
og dalakofann þinn.
Um sæluna í sveitinni
ég syng við gítarinn
því ástin hefur hyldjúp sár,
í hjarta mínu rist
þótt margar hafi meyjarnar
í mínum faðmi gist.

viðlag

Ég dáist að þér, Dísa mín
og dýrka þína mynd.
Ég koma vil kofann þinn
er kvöldsól roðar tind
og biðja þig um hjarta og hönd
og helst að giftast mér
og gleyma bæði sorg og sút
í sænginni hjá þér.

viðlag

[m.a. á plötunni Lummur – Gamlar góðar lummur]