Pípan

Pípan
(Lag / texti: Hafsteinn Guðfinnsson / Ragnar Ingi Aðalsteinsson)

Ég sá hana fyrst á æskuárum,
ósnortin var hún þá.
Hún fyllti loftið af angan og ilmi,
æsandi‘ af losta og þrá.

Síðla á kvöldin við fórum í felur,
mér fannst þetta svolítið ljótt.
En alltaf varð þetta meiri og meiri
unaður hverja nóttt.

Ég ætlaði seinna að hætta við hana,
ég hélt að það yrði létt.
En ég varð andvaka næstu nætur
því nú voru takmörk sett.

Endurminningin örvaði blóðið,
ástin villti mér sýn.
Innan skamms fór ég aftur til hennar
og eftir það varð hún mín.

Hún fylgir mér ennþá svo trygg og trú,
svo tágrönn og hnakkakerrt.
Aldrei hefur hún öðrum þjónað
né annarra varir snert.

Hvenær sem grípur mig hugarangur,
hún huggar mig raunum í.
Þá treð ég í hana tóbakshnoði
og tendra svo eld í því.

[m.a. á plötunni 7und – Gott í bland]