Syndir

Syndir
(Lag / texti: Guðmundur Jónsson / Friðrik Sturluson)

Áfram heldur ævi þín
inn í óvissuna, rétt einsog mín.
En nú langar mig að líta við
yfir leiðinnar glöp.

Enginn sleppur alveg hreint,
það veit alvaldur að víst hef ég reynt.
Ég hef þraukað, en ég ég þrái frið
eftir þrúgandi töp og allar mínar

syndir, sálarinnar bál, en ég veit að þú fyrirgefur.
Syndir eins og gamlar minningar fylgja mér.
Syndir setjast að í mér meðan lífið sinn tilgang vefur.
Syndir.

Oft er rétta áttin týnd,
það er aldrei nokkur miskunn sýnd.
Það er aldrei talað undir rós,
enginn umvefur þig.

Loksins hef ég lært af þeim,
og mig langar bara að komast heim.
En þegar skín á mig þitt skæra ljós
elta skuggarnir mig, og allar mínar

syndir…

Eftirsjá.

Syndir,
þær læðast að þér
og hæðast að mér.
En nú er hjarta mínu létt;
ég veit að þú sleppur alltaf burt,
ég þekki þig rétt.
Mistökin mín, þau eru ekki þín,
hver metur verkin yfirleitt?
Því kannski er allt sem gert er einhvers virði.
Seg mér hvað þú telur vera syndir.

Syndir…

[m.a. á plötunni Sálin hans Jóns míns – Logandi ljós]