Þórður sjóari

Þórður sjóari
(Lag / texti: Ágúst Pétursson / Kristján frá Djúpalæk)

Hann elskaði þilför hann Þórður
og því komst hann ungur á flot,
og hann kunni betur við Halann
en hleinarnir neðan við kot.

Hann kærði sig ekkert um konur
en kunni að glingra við stút,
og tæki hann upp pyttlu er töf varð á löndum,
hann tók hana hvíldarlaust út.

Og þá var hann vanur að segja sem svona,
já sjómennskan er ekkert grín,
því skyldi ég sigla um eilífðan aldur
ef öldurnar breyttust í vín,
því skyldi ég sigla um eilífðan aldur
ef öldurnar breyttust í vín.

Já, sjómennskan, já sjómennskan,
já sjómennskan er ekkert grín.
Já, sjómennskan, já sjómennskan,
já sjómennskan er ekkert grín.

Og þannig leið ævin hans Þórðar,
við þrældóm og vosbúð og sukk.
Loks kvaddi hann lífið eitt kvöldið,
þeir kenndu það of miklum drukk.

En oft þegar sjóhetjur setjast
að sumbli og liðkast um mál,
þá tæma þeir ölkollu honum til heiðurs
og hrópa af fögnuði skál.

[m.a. á plötunni Óskalög sjómanna – ýmsir]