Tóta litla tindilfætt

Tóta litla tindilfætt
(Lag / texti: erlent lag / Gústaf A. Jónasson)

Hún var hýr og rjóð,
hafði lagleg hljóð,
og sveif með söng um bæinn,
sumarlangan daginn.
Hún var hér og þar
á hoppi alls staðar,
en saumaskap og lestri, sinnti’ hún ekki par.

Tóta litla tindilfætt
tók þann arf úr föðurætt,
að vilja lífsins njóta.
Veslings litla Tóta.
Ýmsum gaf hún undir fót,
og umvandanir dugðu ei hót.
“Aðrar eru ekkert betri, ef að er gætt,”
svaraði alltaf Tóta litla tindilfætt.

Mamma Tótu var
mesta ógnar skar,
með andlit allt í hrukkum
og hún gekk á krukkum.
Eitt sinn upp hún stóð
og æpti: “dóttir góð,
sæktu mér að lesa sögur eða ljóð!”

Tóta litla tölti af stað
til að kaupa Morgunblað.
“Seint ert þú á labbi,”
segir Fjólupabbi.
“Ekkert varðar þig um það,
ég þarf að fá eitt Morgunblað.
Maður getur alltaf á sig blómum bætt,”
svaraði hún Tóta litla tindilfætt.

Gamla konan beið
og gjörðist býsna reið,
er Tóta hélt í hlaðið.
Hún hrifsaði Morgunblaðið:
“Að bjóða bókaorm
blað með svona form.
Ég heimta að fá að lesa Harðjaxl eða Storm.”

Tóta litla tölti af stað
til að kaupa annað blað.
Lengi mátti’ hún ganga
að leita Oddi’ og Manga.
Farnir voru fuglar þeir
til fundarhalda báðir tveir.
Blaðakóngur hafa lengi lýðinn frætt,
og að þeim leita Tóta litla tindilfætt.

[m.a. á plötunni Fjórtán fóstbræður – Syngið með]