Bústaðir

Bústaðir
(Lag / texti: Bubbi Morthens)

Þegar ýlfrandi, ærandi, skerandi þögnin,
rétt fyrir þrumunnar gný,
kippast við biskup og borgarastéttin
boðar til fundar á ný.

Þá ryðjast rottur í holurnar sínar,
við Reykjanes blómstrar geislavirkt ský.
Biskupinn blessar þá landið í tíma,
kveðjan af himnum er björt og hlý.

Undir Bústaðakirkju, bakvið járnbentan stein
felur sig biskup og ríkisstjórnin,
þau horfa á forsetann, heyra ekki veinin
en hengja um háls sér dósahnífinn.

Loftræstikerfið ber nálykt að utan,
ilmsölt í nefið í byrginu finnast.
Með titrandi höndum þau þurrka af sér svitann,
er loftið ekki sífellt að þynnast?

Þau halda sig hólpin langt frá stöðum
sem helsprengjan er að tortíma,
með dollum og dósum sem bíða í röðum
vitna um dýrðlega tíma.

Hópurinn sest í kringum hátíðarborð,
hellir úr dósum á diska.
Ef kalla á matareitrun morð,
mun Kaupfélagsstjórinn fá hiksta.

Þótt kjarnorkubyrgið í Bústöðum
bjargaði þeim frá sprengjum
gat enginn maður vitað um
íslenskra hagsýni í dósum

[af plötunni Bubbi Morthens – Fingraför]