Bréfið hennar Stínu

Bréfið hennar Stínu
(Lag / texti: Heimir Sindrason / Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Ég skrifa þér með blýant, því blek er ekki til,
og blaðið það er krypplað og ljósið er að deyja.
En þegar þú færð bréfið þá veistu hvað ég vil,
og veist að ég er heima og í náttkjól meira að segja.
Ég svík þig ekki vinur, og sendi þetta bréf,
til að sýna þér að ég er hvorki hrædd við þig né gleymin,
til að segja, til að segja, til að segja að ég sef
undir súðinni að norðan. Ég er svo voðalega feimin.

Í guðsbænum þú verður að ganga ósköp hljótt,
og gæta vel að öllu hvort nokkur fer um veginn.
Læðstu inn um hliðið þegar líða fer á nótt.
Læðstu upp með húsinu – eldhúsdyramegin.
Beint á móti uppgöngunni eru mínar dyr.
Elsku vinur, hægt, hægt, svo stiginn ekki braki,
og þó þú hafi aldrei, aldrei farið þetta fyrr,
þá finn ég að þú kemur, og hlusta, bið og vaki.

Gættu að því að strjúka ekki stafnum þínum við,
og stígðu létt til jarðar, og mundu hvað ég segi.
Það iðka sjálfsagt margir þennan ævintýrasið,
sem aldrei geta hist þegar birta fer af degi.
Opnaðu svo hurðina – hún er ekki læst.
Hún elsku vinur, það er sofið bak við þilið.
Í myrkrinu, í myrkri geta margir draumar ræst.
Og mér finnst líka við eiga það skilið.

Ég veit að þú ert góður og gætir vel að þér
og gengur hægt um dyrnar, farðu helst úr skónum.
Þá er engin hætta – þú mátt trúa mér.
Þei, þei. Húsið er fullt af gömlum ljónum.
Það grunar engan neitt svona í allra fyrsta sinn,
og engum nema þér skal ég gefa blíðu mína.
Og þó að ég sé feimin, þá veistu vilja minn
og veist að ég er heima, þín elsku hjartans Stína.

[m.a. á plötunni Heimir og Jónas – Fyrir sunnan Fríkirkjuna]