Móðurást

Móðurást
(Lag / texti: Atli Heimir Sveinsson / Jónas Hallgrímsson)

Fýkur yfir hæðir og frostkaldan mel,
í fjallinu dunar því komið er él,
snjóskýin þjóta svo ótt og ótt,
auganu hverfur um heldimma nótt
vegur á klakanum kalda.

Hver er hin grátna sem gengur um hjarn,
götunnar leitar og sofandi barn
hylur í faðmi og frostinu ver,
fögur í tárum? En mátturinn þver.
Hún orkar ei áfram að halda.

“Sonur minn góði, þú sefur í værð,
sér ei né skilur þá hörmunga stæðr,
sem að þér ógnar og á dynja fer.
Eilífi guðssonur, hjálpaðu mér
saklausa barninu að bjarga.

Sonur minn blíðasti, sofðu nú rótt.
Sofa vil ég líka þá skelfingarnótt.
Sofðu, ég hjúkra og hlífi þér vel.
Hjúkrar þér móðir svo grimmasta él
má ekki fjörinu farga.”

Fýkur yfir hæðir og frostkalda leið,
fannburðinn eykur um miðnætur skeið.
Snjóskýjabólstrunum blásvörtu frá
beljandi vindur um hauður og lá
í dimmunni þunglega þýtur.

Svo þegar dagur úr dökkvanum rís,
dauð er hún fundin á kolbláum ís.
Snjóhvíta fannblæju lagði yfir lík
líknandi vetur en miskunnarrík
sól móti sveininum lítur.

Því að hann lifir og brosir og býr
bjargandi móður í skjólinu hlýr
reifaður klæðnaði brúðar, sem bjó
barninu værðir og lágt undir snjó
fölnuð í frostinu sefur.

Neisti guðs líknsemdar, ljómandi skær,
lífinu bestan er unaðinn fær,
móðurást blíðasta, börnunum háð,
blessi þig jafnan og efli þitt ráð
guð sem að ávöxtinn gefur.

[m.a. á plötunni Jónasarlög – ýmsir]