Í háttinn klukkan átta

Í háttinn klukkan átta
(Lag / texti: Þórður Árnason)
 
Mér eru fornu minnin kær
og minningin um æskuna er silfurtær:
batnandi fólki var best að lifa,
börnin þau lærðu að lesa‘ og skrifa.
Mamma vann heima, heklaði‘ og þagði
en er húmaði‘ að kveldi hún stundarhátt sagði:
„Vor guð er borg á bjart traust“
og börnin hlýddu orðalaust
og fóru‘ í háttinn klukkan átta, þau fóru‘ í háttinn klukkan átta,
þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar.

Á sunnudagsmorgnum settumst við
í sæluvímu fyrir framan útvarpið,
hlustuðum prúð og háttvís til að
heyra allt það fínerí sem þá var spilað.
Það er ekkert varið í útvarpið lengur,
ógeðslegt glamrið í síbylju gengur,
fyrir þessu er næstum enginn friður
til andskotans með það, norður og niður.
Í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta,
þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar.

Fólk kann ekki lengur að kætast og syngja,
kirkjurnar tæmast en pöbbarnir pöbbarnir springa,
göturnar mora af manngrúa trylltum,
meybörnum með brókarsótt og kynhverfum piltum.
Ó þið vesalings börnin í volæði og sprautum,
verið þið heldur í fótbolta eða á skautum,
vökur og svall eru af hinu illa,
æsa upp hvatir sem holdinu spilla,
því segi ég í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta,
þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar.

Í háttinn klukkan átta – á slaginu, í háttinn klukkan átta – eins og segir í laginu,
þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar.
Í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta,
þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar.

[af plötunni Stuðmenn – Listin að lifa]