Stúlkan

Stúlkan
(Lag / texti: Þorvaldur Bjarni Þorvaldsson / Andrea Gylfadóttir)

Stúlkan kyssti á stein
og hún kyssti einn bíl.
Stúlkan kyssti á rúðu
og svo kyssti hún jörðina.
þar sem hún lá og starði og taldi flugvélar.
Veit ekki af hverju,
ég veit ekki af hverju.

Stúlkan faðmaði tré
og hún faðmaði hús.
Stúlkan faðmaði bók
og hún faðmaði fötin sín
en hún faðmaði aldrei – aldrei fólkið sitt.
Veit ekki af hverju,
ég veit ekki af hverju.
Nei – ég veit ekki af hverju.
Nei – ég veit ekki af hverju.

Meira – viltu fá að heyra meira
um stúlkuna og fleira,
eitthvað skemmtilegt og skondið – viltu?
Meira – viltu fá að heyra meira,
leggðu þá við eyra
eitthvað skemmtilegt og skondið sagði ég.

Enginn vissi hvað hún hugsaði
en flestir vildu vita af hverju.

Stúlkan horfði út á haf
og hún horfði inn í blóm.
Stúlkan horfði á bát
og hún horfði‘ upp í himininn
en hún horfir aldrei – aldrei  í augun þín,
veit ekki af hverju.
Ég veit ekki af hverju.
Nei – veit ekki af hverju.

[m.a. á plötunni Todmobile – Spillt]