Draumur hjarðsveinsins

Draumur hjarðsveinsins
(Lag / texti: Ísólfur Pálsson / Steingrímur Thorsteinsson)

Í birkilaut hvíldi ég bakkanum á,
þar bunaði smálækjar spræna.
Mig dreymdi að í sólskini sæti ég þá hjá
smámey við kotbæinn græna.

Og hóglega í draumnum með höfuð ég lá
í hnjám hinnar fríðustu vinu,
og ástfanginn mændi ég í augun hin blá,
sem yfir mér ljómandi skinu.

Úr fíflum og sóleyjum festar hún batt,
þær fléttur hún yfir mig lagði.
Þá barðist mér hjartað í brjóstinu glatt,
en bundin var tungan og þagði.

Loks hneigir hún andlitið ofan að mér,
svo ilmblæ af vörum ég kenni.
Ó, fagnaðar yndi, hve farsæll ég er.
Nú fæ ég víst kossinn hjá henni.

En rétt þegar nálgaðist munnur að munn
að meynni var faðmur minn snúinn,
þá flaug hjá mér þröstur, svo þaut við í runn,
og þar með var draumurinn búinn.

[einnig er til lag eftir Sigvalda Kaldalóns við þetta ljóð]
[m.a. á plötunni Árneskórinn – Dýravísur]