Stóð ég við Öxará

Stóð ég við Öxará
(Lag / texti: Árni Kristjánsson / Halldór Laxness)

Stóð ég við Öxará,
hvar ymur foss í gjá,
góðhesti ungum á
Arason reið þar hjá,
hjálmfagurt herðum frá
höfðu ég uppreist sá,
hér gerði‘ hann stuttan stans,
stefndi til Norðurlands.

Úr lundi heyrði ég hvar
hulduljóð sungið var,
fannst mér ég þekkti þar
þann sem sló kordurnar,
alheill og orðinn nýr
álfurinn hörpu knýr,
ástvinur engum jafn
alfari úr Kaupinhafn.

Stóð ég við Öxará,
árroða á fjöllin brá,
kátt tók að klingja og fast
klukkan sem áður brast,
alskærum ómi sló
út yfir vatn og skóg.
Mín klukka, klukkan þín,
kallar oss heim til sín.

[m.a, á plötunni Dómkórinn í Reykjavík – Um aldir alda: tónlist úr tveggja alda sögu Dómkirkjunnar]