Aldrei fór ég suður

Aldrei fór ég suður
(Lag / texti: Bubbi Morthens)

Ég vakna oftast þreyttur, varla með sjálfum mér
en ég veit að það er til annað líf en það sem ég lifi hér.
Þrá mín hún vakir meðan þokan byrgir mér sýn,
mig þyrstir í eitthvað annað en gúanó, tékka og vín.

Á fiskinum lifir þorpið, þorskurinn er fólkinu allt,
það þrælar alla vikuna, vaðandi slor og salt.
Við færibandið standa menn, en þeir finna þar enga ró,
flestir þeir ungu komnir suður þar sem af draumunum er nóg.

viðlag
Langa dimma vetur, vindurinn smaug í gegnum allt.
Kannski var öllum öðrum hlýtt en mér var allavegana kalt.
Það biðu allir eftir sumrinu en biðin var löng og ströng,
bátarnir lágu tómir við kajann, í kinnungunum söng.

Þegar ég var rétt orðinn sautján, um sumarið barst mér frétt
að sæta dúkkan hans Bensa í Gröf væri orðinn kasólétt.
Næturnar urðu langar og nagandi ótti með,
negldur ég gat ekki tekið til baka það sem hafði skeð.

viðlag

Aldrei fór ég suður, alltaf skorti mig þor,
hvert einasta sumar var því frestað, svo kom haust og svo vetur og vor.
Nú er ég kominn á planið og pæli ekki neitt,
ég pækla mínar tunnur, fyrir það ég fæ víst greitt.

Ég hugsa oft um börnin mín, bráðum kemur að því
að þau bíða ekki lengur, þau fara, hér er ekkert sem heldur í.
Enn koma tómir bátarnir og bræðslan stendur auð,
baráttan er vonlaus þegar miðin eru dauð.

viðlag

[á plötunni Bubbi Morthens – Dögun]