Hátíð fer að höndum ein

Hátíð fer að höndum ein
(Lag / texti: íslenskt þjóðlag / Jóhannes úr Kötlum)

Hátíð fer að höndum ein,
hana vér allir prýðum.
Lýðurinn tendri ljósin hrein.
Líður að tíðum.
Líður að helgum tíðum.

Gerast mun nú brautin bein,
bjart í geiminum víðum,
ljómandi kerti á lágri grein,
líður að tíðum,
líður að helgum tíðum.

Sæl mun dilla silkirein,
syninum undurfríðum,
leið ei verður þá lundin nein,
líður að tíðum,
líður að helgum tíðum.

Stjarnan á sinn augastein,
anda mun geislum blíðum,
loga fyrir hinn litla svein,
líður að tíðum,
líður að helgum tíðum.

Heimsins þagna harmakvein,
hörðum er linnir stríðum,
læknast og þá hin leyndu mein,
líður að tíðum,
líður að helgum tíðum.

[m.a. á plötunni Stúlknakór Hlíðaskóla – Bjart er yfir Betlehem]