Allt breytist

Allt breytist
(Lag / texti: Bragi Valdimar Skúlason / Káinn (Kristján Níels Júlíus Jónsson))

Í rökkrinu sit eg og raula mín stef,
þá rifjast upp fortíðin öll.
Í huganum þokast eg skref fyrir skref
um skriður og urðir og fjöll.

Mig langaði stundum að lyfta mér ögn
og lífga með kvæðum og söng.
Mér leiddist hin eilífa þunglyndis þögn,
því þá urðu kvöldin svo löng.

Fækka sporin, kemur kvöld,
kuldi sólarlagsins;
hefi eg borið hálfa öld
hita’ og þunga dagsins.

Þá kvað eg það stundum, sem kallað er háð,
í kofunum sungið það var;
því hégómaskapurinn hafði ekki náð
því hámarki, sem ‘onum bar.

Eg lyfti mér stundum á ljósgeisla væng
og læddist um kofana hljótt,
og margan, sem hvíldi bar sjúkur á sæng,
eg svæfði með brosi um nótt.

Fækka sporin, kemur kvöld,
kuldi sólarlagsins;
hefi eg borið hálfa öld
hita’ og þunga dagsins.

En svo þegar allt er nú komið í kring,
úr kafinu gægist það fljótt,
að það, sem eg yrki, og það, sem eg syng
það þykir nú fólkinu ljótt.

Mig brast ekki viljann. en breyzkur eg var,
er búinn að hreyfa mig ögn
og eldurinn brennur sem útkulnað skar,
svo enda eg kvæðið með þögn.

Fækka sporin, kemur kvöld,
kuldi sólarlagsins;
hefi eg borið hálfa öld
hita’ og þunga dagsins.

[af plötunni Baggalútur – Kveðju skilað]